Slachtoffers vertellen

Marian

‘We zijn nu twee jaar uit elkaar. Ons zoontje Ben is ondertussen 1,5 jaar. Een paar maand geleden waren we even terug bij elkaar en ben ik weer zwanger geworden van hem. Maar hij wilt dit kindje niet, hij heeft eigenlijk een andere vriendin... Ons zoontje ziet hij wel graag, die komt hij elke twee weken halen. Op die momenten is hij soms heel erg knorrig en boos, wil hij mij overhalen om abortus te plegen en durft hij mij best hardhandig vast te pakken. Gelukkig is hij wel lief voor Ben, maar ik ben altijd weer blij als hij weg is. Mijn ouders wonen gelukkig dichtbij en bij hen kan ik altijd terecht. Zij gaan ook proberen om eens met hem te praten.’  

  

Chantal

‘Jurgen is zo’n goede papa voor onze Jonas. Die is nu 15 maanden. Hij zou voor hem door het vuur gaan. Alleen kan hij soms zo kwaad worden als de was wat te lang blijft liggen. Echt slaan doet hij niet hoor. Vorige week nog gooide hij de vuile was in mijn gezicht en begon heel hard te roepen en schelden. Vaak loopt hij dan weg. Ik weet niet altijd wanneer hij terug thuis komt, maar uiteindelijk komt hij altijd wel terug… ’

Francesca

‘De kinderen merken er niks van... Eénmaal heeft hij mij wel geduwd en dat had Remy wel gezien. Maar dat was maar éénmalig.  Meestal sms’t  David erg lelijke dingen naar mij. Shokkerende dingen... Hij vindt mij dan lelijk, lomp of vet, verschrompeld als een ‘oud wijf’. Soms krijg ik er zo wel 5 op een uur. Die berichten kwetsen vaak zo erg dat ik even moet apart gaan zitten in mijn slaapkamer. Ik durf hem er niet over aan te spreken omdat ik schrik heb dat hij dan effectief iets gaat doen. Als hij thuis is, gaat het meestal wel goed’

Lotte

‘Ik las toevallig in een tijdschrift een artikel over een persoonlijkheidsstoornis en plots ging bij mij het licht aan. Zijn ongeremd gedrag, zijn woedeaanvallen, zijn ziekelijke jaloezie… het werd me allemaal veel duidelijker. Ik sprak hem erover aan maar hij wilde zich niet laten onderzoeken. Ik ben dan uiteindelijk weggegaan. Het was echt niet meer houdbaar. Ook mijn twee kinderen begonnen echt angstig te worden. Hij manipuleerde hen en probeerde hen van alles wijs te maken over mij… Ze zijn nog zo jong en hebben met hun eigen vader wel een erg goede band.  Ik wilde hen dit echt besparen. We zijn dan maar verhuisd. Eerst wist hij niet waar we woonden en viel hij me alleen via GSM heel erg veel lastig. Maar nu weet hij het wel. Ik heb veel schrik als ik naar buiten ga. Hij staat vaak aan de school van de kinderen en belt ook mijn ouders heel vaak op. Ik verwittig steeds de politie maar de angst blijft wel. Had ik hem maar niet erkend als vader voor dit kindje. Ik mag er niet aan denken dat ik haar zal moeten delen met hem.’

Emily

‘We hadden het vroeger heel goed samen. Ik was zo verliefd. Hij had geld en mogelijkheden en hij was heel lief voor Ronny die nu 9 is. Maar na een tijdje zag ik in dat hij nog zo jong en onverantwoordelijk was, nog een echt kind.  Ik heb de relatie dan maar gestopt en ben weer verhuisd met Ronny.  Hij was daar heel ongelukkig en boos om. Hij heeft mij verschillende keren geslagen en geduwd en soms heel hard. Ik ben toch al een paar keer naar de spoed moeten gaan. Toch kan ik hem niet vergeten. Ik laat hem ook altijd weer binnen. Soms roept Ronny dan dat ik hem niet mag binnenlaten en gaat hij soms voor de deur staan. Maar het is sterker dan mezelf.  Het is met mijn inkomen toch ook wel heel moeilijk om rond te komen en hij helpt dan nu en dan wel even. Dan gaat het weer even goed. Maar ik weet dat het vroeg of laat altijd weer misloopt. Die angst blijft …’

Fatima

‘Ik woon op de 4e verdieping dus dat maakt het wel een beetje veiliger. Hij moet echt bellen en ik moet hem binnenlaten en dat doe ik dus niet meer. Maar soms geraakt hij binnen met iemand anders. En dan staat hij hier plots voor de deur. Ik bel dan de politie wel maar hij heeft de deur al behoorlijk beschadigd. Ik ga binnenkort verhuizen. Hopelijk komt hij niet te weten waar ik woon.’

Tine

'Mijn dochtertje Louise is nu 6 jaar. Voor ik zwanger was van haar, heb ik een abortus moeten laten uitvoeren onder druk van de vader. Twee jaar later was ik weer zwanger (van Louise) en hoewel hij mij verplichtte hetzelfde te doen, deed ik het niet. Dit keer wou ik mijn kindje ter wereld brengen en niet vermoorden! Toen ik hem vertelde dat ik zwanger was, antwoordde hij 'dat is erger als kanker, ik wil dat kind niet en zal er nooit affectie voor voelen!'... Ik daarentegen was dolblij dat er een klein wezentje in mij groeide. De eerste maanden vielen eigenlijk nog mee, maar vanaf het moment dat ik een buikje begon te krijgen, mocht ik niet meer buiten. De mensen mochten niet weten dat ik zwanger was en zeker zijn ouders niet (ze zouden ons te jong vinden). De maanden die volgden, werd ik helemaal geterroriseerd door hem: slagen en stampen in mijn buik en in mijn gezicht tot ik blauw zag, hij probeerde me zelfs tijdens de laatste weken van de zwangerschap te wurgen... Ik kon op den duur geen eten meer binnenhouden door de stress en ik overleefde op babyvoeding. Kortom mijn zwangerschap was een hel. 
Nu zijn we 6 jaar verder en hebben we er al enkele jaren jeugdrechtbank opzitten... Toen Louise 18 maanden oud was, ben ik gevlucht nadat hij me opnieuw probeerde te wurgen... Meneer heeft toen een klacht tegen mij ingediend voor 'parentale kidnapping'. Hij die het kind niet wou, probeert het nu wel van mij af te pakken! Ik vecht nu al meer dan 5 jaar tegen de bierkaai, want mijn dochter draagt de naam van haar vader... Het was, achteraf gezien, gemakkelijker geweest als mijn dochter mijn achternaam had gekregen!'

 

 

HOME WAT IS GEWELD? GEWELD & ZWANGERSCHAP GETUIGENISSEN INFO PROFESSIONELEN INFO SLACHTOFFERS INFO PLEGERS KINDEREN ALS GETUIGE WAAR KAN JE TERECHT? CONTACT